Toruń w wiośnie oddycha powoli

Toruń w wiośnie oddycha powoli,
jakby znał wszystkie nasze sekrety.
Ulice miękkie od światła i cieni
niosą nas dalej - bez mapy, bez mety.

Magnolie rozkwitają przy starych murach,
różem rozpraszają słoneczne powietrze,
każdy ich płatek to dotyk tak czuły,
jak słowo, które mówi się szeptem.

Przystań na chwilę, tu pod gałęzią,
gdzie czas na moment zapomniał o biegu,
Twoje spojrzenie miesza się z wiosną,
jak Wisła z niebem w złotym szeregu.

I choć to wszystko tak kruche, ulotne,
jak zapach, co znika nim zdążysz go nazwać,
wiem, że w tym mieście - między magnolią a Tobą -
miłość potrafi pozostać.