Relikwie św. Walentego w Chełmnie

Pierwsze wzmianki o kulcie św. Walentego w Chełmnie pochodzą z 1630 r. Wtedy to Jadwiga z Czarnków Działyńska w zamian za cudowne wyzdrowienie swojej córki i siebie ufundowała srebrny relikwiarz w 1630 r., w którym przechowywany jest fragment czaszki świętego. Relikwiarz wykonany został w Toruniu w pracowni znanego złotnika, Wilhelma de Lassensy (zobacz: Dawne złotnictwo toruńskie).
Relikwie św. Walentego przeniesiono do Chełmna prawdopodobnie z niedalekiej Brodnicy, gdzie przed Bramą Chełmińską istniała kaplica p.w. św. Walentego. Słynęła ona z licznych uzdrowień i były składane w niej liczne wota. Zburzona została przez Szwedów w 1629 r.

W 1715 r. Księża Misjonarze, zarządzający kościołem Wniebowzięcia NMP i seminarium duchownym w Chełmnie, wznieśli osobny, istniejący do dziś ołtarz ku czci św. Walentego. Umieszczony w nim obraz przedstawia ścięcie świętego.
W 1718 r. relikwie nawiedził kanclerz wielki koronny Jan Szembek.
W XVII i XVIII wieku relikwie świętego Walentego były związane z kościołem szpitalnym Św. Ducha w Chełmnie.
W 1718 r. relikwie nawiedził kanclerz wielki koronny Jan Szembek.
W XVII i XVIII wieku relikwie świętego Walentego były związane z kościołem szpitalnym Św. Ducha w Chełmnie.

Na zdjęciu po lewej: obraz z ołtarza św. Walentego (1715 r.) w farze mariackiej w Chełmnie. Przedstawia moment męczeńskiej śmierci poprzez ścięcie mieczem.
► Zobacz też: Ołtarz św. Walentego w kościele św. Jakuba w Toruniu