Karczma Pod Kotwicą
 |
W 1972 r. na południowej elewacji domu przy ul. Łaziennej 2 na Starym Mieście wykonano stylizowany zegar słoneczny.
Wzbudza zainteresowanie i przykuwa wzrok spacerujących nadwiślańską promenadą (o ile nie jest zarośnięty pnączami), niegdyś był też bohaterem widokówek pocztowych (>>>).  Niżej z kolei, na parterze do 2018 r. mieściła się karczma "Pod Kotwicą" (dawniej "Pod Złotą Kotwicą"). Stylowe wnętrze tego lokalu, jak i owy zegar słoneczny został zaprojektowany na początku lat 70. XX w. przez artystę Lecha Popielewskiego (1928-2004). Zegar wykonano w technice sgraffito, na jego tarczy o wymiarach 5x6 m poza liniami deklinacyjnymi przedstawiono trzy konie i pegaza oraz wszystkie znaki zodiaku.
"Pod Kotwicą" natomiast wnętrze posiadało stylistykę i ornamentykę związaną z motywami wodniackimi, z historią Torunia, nawigacją i żeglugą. Na fasadzie od strony ulicy zachowała się jeszcze kuta wywieszka-szyld z motywem kotwicy.
|
Bar „Pod Kotwicą”, ze względu na wyjątkową kompozycję ceramiczną, należał do najlepiej urządzonych lokali gastronomicznych w Toruniu lat 70. Projektantem wnętrza „Kotwicy” był Lech Popielewski. W gospodzie przy Łaziennej Popielewski rozdzielił dwie sale ścianą, z obu stron pokrytą ceramicznymi płytami. Utrzymana w tonacji błękitów, fakturalna kompozycja o motywach marynistycznych, odnosiła się do przedwojennej tradycji tego lokalu. Za projekt wnętrza odpowiadał Popielewski, witraże w oknach były dziełem Edwarda Kwiatkowskiego. Nie została potwierdzona atrybucja ceramicznej okładziny, być może jej autorką była Maria Hoffmann, znana toruńska ceramiczka, projektantka naczyń w Spółdzielni Rzut, prywatnie małżonka Popielewskiego. Takich wnętrz, nad którymi pod okiem jednego projektanta pracował cały zespół wybitnych plastyków, i gdzie każdy element został przemyślany i zaprojektowany jako element większej całości pozostało dziś niewiele. W Toruniu, w którym wnętrza powstałe w drugiej połowie XX wieku miały szczególnego pecha do właścicieli i włodarzy, lokale takie jak "Pod Kotwicą" są wyjątkowo cenne.
- Cezary Lisowski, historyk sztuki.
Budynek składa się z dwóch dawnych średniowiecznych kamienic mieszczańskich; przebudowany w XVII w. i znacząco w 1877 r. (do dzisiejszej formy), kiedy ujednolicono m.in. elewację dla obu budynków z wykonaniem jednego wejścia.
Wcześniej budynek północny posiadał przejazd bramny, był 3-kondygnacyjny, 1-traktowy i posiadał stylowy szczyt renesansowy. Budynek południowy był 2-kondygnacyjny w typie kamienicy mieszczańskiej z wysoką sienią, antresolą przy ścianie południowej, schody na piętra przy ścianie północnej, kąt kuchenny z kapturem kominowym w narożniku południowo-wschodnim. Oba budynki były skomunikowane przejściami w ścianie działowej.
Wcześniej budynek północny posiadał przejazd bramny, był 3-kondygnacyjny, 1-traktowy i posiadał stylowy szczyt renesansowy. Budynek południowy był 2-kondygnacyjny w typie kamienicy mieszczańskiej z wysoką sienią, antresolą przy ścianie południowej, schody na piętra przy ścianie północnej, kąt kuchenny z kapturem kominowym w narożniku południowo-wschodnim. Oba budynki były skomunikowane przejściami w ścianie działowej.
Data publikacji: 15-09-2022
Powrót do:
