Kamienica plac św. Katarzyny 7
Lokalizacja
Przedmieście św. Katarzyny (Wilhelmstadt), plac św. Katarzyny 7
700 m na wsch. od Rynku Staromiejskiego
Przedmieście św. Katarzyny (Wilhelmstadt), plac św. Katarzyny 7
700 m na wsch. od Rynku Staromiejskiego
Kamienica, stojąca przy płn.-zach. pierzei placu św. Katarzyny, została wybudowana w 1895 r. jako elegancka kamienica czynszowa wielomieszkaniowa. Jest bogato wyposażona w stylowe piece kaflowe, sztukaterie, zdobione drzwi, szafki wnękowe.
Elewacja podzielona jest pionowo na 3 główne części. W jej ornamentyce dominują cechy neorenesansu francuskiego.
Elewacja podzielona jest pionowo na 3 główne części. W jej ornamentyce dominują cechy neorenesansu francuskiego.
Spośród wszystkich XIX-wiecznych toruńskich kamienic czynszowych ta wyróżnia się rozwiązaniem tylnej części, gdzie zastosowano skrzydło wysunięte w głąb działki na osi budynku. Taka realizacja, zupełnie nowatorska, była jedną z najwcześniejszych (o ile nie najwcześniejszą) na ziemiach dawnych Prus Zachodnich i miała zapewnić lepszą funkcjonalność i doświetlenie pomieszczeń tylnego traktu budynku głównego.
W części centralnej elewacji frontowej 3-osiowej znajduje się wejście. Jednocześnie część ta stanowi quasi ryzalit, którego krawędzie zdobi boniowanie, a powyżej rozbudowanego gzymsu wyrasta stromy dach. Pierwotnie w dachu tym były 3 bogato zdobione lukarny (obecnie są dwie boczne, zubożone i uproszczone), a narożniki tej części dachu zwieńczone były ozdobnymi smukłymi metalowymi sterczynami, pomiędzy którymi pośrodku wyrastał wysoki kuty maszt. Cały dach natomiast, na długości całej krawędzi wieńczyła ozdobna kluta balustradka.
Pomiędzy oknami ostatniej kondygnacji - w miejscu okna środkowego - znajduje się pełnym łukiem zwieńczona nisza ze sgrafittem ukazującym alegorię Architektury (postać z modelem antycznej świątyni) i renesansową w formie muszlą.
Fasada na lewej skrajnej osi jest natomiast nieco cofnięta. Tutaj na 1., 2. i 3. piętrze znajdują się balkony z odobnie kutymi balustradami. Na 1. i 2. piętrze przybierają formę loggi, których zadaszenia posiadają ozdobne malowidła.
Z kolei prawa oś elewacji na 1. i 2. piętrze posiada wykusz z biforyjnymi oknami na każdej kondygnacji.
Obie owe skrajne osie powyżej linii gzymsu w części poddasza zwieńczone są szczytem o manierystycznych formach.
Obie owe skrajne osie powyżej linii gzymsu w części poddasza zwieńczone są szczytem o manierystycznych formach.
Od 2015 r. ta miejska kamienica pozostaje jako niszczejący pustostan....
Fotografie wnętrz ze zbiorów archiwum Miejskiego Konserwatora Zabytków.
Oprac. Arkadiusz Skonieczny, data publikacji: 19-10-2020