Plebania ewangelicka dawna

Budynek narożny na rogu ul. Szpitalnej i placu św. Katarzyny zbudowano w 1901 r. jako plebanię gminy ewangelickiej Nowego Miasta. Zlokalizowany wprawdzie jeszcze w obrębie średniowiecznego Nowego Miasta Torunia, jednak funkcjonalnie związany jest z placem św. Katarzyny i Przedmieściem św. Katarzyny, leżącym już praktycznie poza obszarem nowomiejskim.

Nowomiejska gmina ewangelicka powstała w 1557 r., a jej siedzibą i główną świątynią był katolicki dotąd kościół św. Jakuba, następnie od 1667 r. budynek ratusza nowomiejskiego. W dn. 3 maja 1899 r. wydano pozwolenie na budowę nowej plebanii wg proj. Hugo Hartunga na pl. św. Katarzyny. Ostatecznie pierwotnego projektu architektonicznego nie zrealizowano. Hugo Hartung opracował nowy, wybudowany w 1901 r. budynek.
Był on w użytkowaniu gminy do jej rozwiązania w 1945 r., a następnie został zajęty przez Wojsko Polskie (Wojskowy Rejonowy Zarząd Budowlano-Kwaterunkowy).

Budynek jest niski, przysadzisty, wyróżnia się ściętym narożnikiem z nadwieszonym wykuszem na poziomie piętra, wspartym na konsolach z piaskowca.
Zbudowany na planie litery L z dłuższym i szerszym skrzydłem wzdłuż placu św. Katarzyny.